یک فنجان آرامش داغ برای دلم

شب یلدا

del-e-majnoon — Mon, 21 Dec 2009 17:09:18 GMT

۱)از اول ِپاییز چشم انتظار ِ یلدا بودم. به هر حال فصل دوست داشتنی ِ من هم تموم شد.هرچند هنوز زمستون و شبهای برفی در راهه ولی تن طلای ِ من دیگه بار سفر بسته!

پاییز تموم شد و من حتی یه نوشته ی پاییزی اینجا نذاشتم! پاییز تموم شد و من به یادِ پاییز 4 سال پیش نتونستم از غروبها و شبهای سرد و پاییزی دانشگاه لذت ببرم. هرچند یکی- دور پیش رفتم تو حیاط نشستم و همونطور که جرعه جرعه اون نسکافه ی داغ رو میخوردم به اون پاییز خیال انگیز اون سال فکر کردم و دونه دونه پاییزهای گذشته رو مرور کردم و دلم گرفت که این آخرین پاییز من در این دانشگاه ست!گوشیم رو هم در آورد تا یه کوچولو از این عصر پاییزی ِ دانشگاه فیلم بگیرم که اصلا خوب در نیومده!

2) از اول پاییز چشم انتظار یلدای صمیمی ِ دوستانه مون بودم. امروز دلم خیلی سوخت وقتی که دیدم مراسم تموم شده و دیر رسیدم. دلم میخواست خودمو جِر بدم! یلدای پارسال خیلی خوش گذشت. سیاه سوخته شعر خوند و کلا برنامه فوق العاده بود. امروز هم بچه ها همشون از مراسم تعریف میکردنو و من دلم بیشتر می سوخت! فقط تونستم با کسی که برام مظهر یک شخصیت دوست داشتنی و تاثیر گذاره عکس بگیرم!! خیلی حیف شد... خیلی... چرا من همیشه دیر میرسم؟؟!! نمی دونم، شاید سیاه سوخته هم اومده بوده! دوستشو وقتی داشت میرفت دیدم ، نمی دونم خودش هم اومده بود یانه... البته اکثر شعرها هم متناسب با حال و روزِ مردم بود و بچه ها کلی کیف کرده بودند!!!

*پاییز جان امسال هم معجزه ات رو بهم نشون دادی...مرسی...

**هر هفته سر همون ساعت ناخودآگاه میبینم که همونجام! ولی این هفته بار آخر بود! این مسخره بازه ها چه معنی میده آخه!!

***دوسال پیش بود. استاد ِدوست داشتنی مون و عشق ِ من!، سر شوخی و مسخره بازی یکی از پسرهای ارشدی که از راهرو رد میشد رو کشوند و سرکلاسمون نشوند. وقتی این پسر رو دیدم عجیب جا خوردم! انگار یک کپی از اولین عشق زندگی ِ من بود. کسی که هیچوقت در موردش با کسی حرف نزدم. یعنی اونقدر این عشق عجیب بود که میترسیدم در موردش حرف بزنمو و بقیه فکر کنم من دیوونه ام!! خلاصه که این پسر مثل اون فوق العاده قد بلند بود، هیکلش،چشمهاش،مدل موش،اجزای صورتش و کلا همه چیزش مثل اون بود.من مونده بودم چطور دو نفر ممکنه اینقدر شبیه هم باشن! بعد از اون تا امروز شاید کلا این پسر رو دوبار یا سه بار تو دانشگاه دیدم و هر دفعه هم از این همه شباهت در عجب بودم! فکر کنم یک سالی میشد که اصلا نمیدیدمش و کلا فراموشم شده بود.

چند روز پیش یکی از بچه هایی که من خیلی باهاش صمیمی نیستم، از بوی فرندش برامون می گفت و جریان ارتباطش با دو تا پسر و دودلی اش برای اینکه کدومشون رو انتخاب کنه.از سیر تا پیاز ماجرا رو تعریف کرد...وقتی ماجرا رو تعریف می کرد یه جورایی دلمم براش می سوخت! چون یکی شون خیلی اوت بود و با خودم میگفتم چرا اصلا به اون فکر می کنه!

امروز وقتی وارد شدم دوباره اون پسرک رو دیدم! و چند لحظه بعد همون دخترک مذکور رودر کنارش!! باورم نمیشد!!(البته این پسرک اون مورد اوت و ضایع نبود!و اون یکیشون بود!!!)

حالا دخترک خیلی معمولیه و بی کلاسه و تازه 5 سال هم از پسرک بزرگتره!

****این روزها سرم خیلی شلوغه و همینطور فکرم! به اینها یه خروار درس و پروژه رو هم باید اضافه کردم! نمی دونم این همه کلاس رفتنم دیگه چی بود!

چرا اینقدر این بلاگستان سوت و کور شده؟ بعد از چند روز دوری برام عجیب بود که اتفاق خاصی در بلاگها نیفتاده !

*****امروز بعد از مدتها احساس کردم من شایسته ی یک زندگی ِ خوبم. یک زندگی ِ خیلی خوب. این پاییز بعد از چند سال باعث شد اعتماد بنفس از دست رفتم کمی(فقط کمی!!) احیا بشه و بفهمم دوست داشتنی ام!... باعث شد خودمو دوست داشته باشم! باعث شد به بلوغی برسم که مدتها بود به تاخیرش مینداختم. خودِ این روزهامو دوست دارم. دلم میخواد همینطور بهتر و بهتر بشم...درسته گاهی دلتنگی هستی، درسته همین چند روز پیش فکر میکردم یه اشتباهات تکراری رو دارم انجام میدم و خواستم جلوشو بگیرم،درسته بعضی از اخلاقها و نارضایتی های همیشگیم هنوز هم هست ولی در کل این آدمو دوست دارم، دلم میخواد مراقبش باشم و اذیتش نکنم!!

یلداتون مبارک!شب بیاد ماندنی داشته باشید،شبی پر از خنده و شادی و قهقه! ایشالا یلدا های بعدی برای هممون شادتر و بهتر وپر آرامش تر باشه!

کاش همه ایرونی ها بتونن شب یلدا جشن بگیرن و شاد باشن...

گردگیری خاطرات!

del-e-majnoon — Tue, 15 Dec 2009 02:44:18 GMT

۱)از تمیز کزدن ِ اساسی ِ اتاق متنفرم. از اینکه یه هفته اتاقم مثل میدون مین میشه متنفرم!الان سه-چهار شب ِ که بخاطر مدفون بودن تختم زیر انبوهی از لباسها، هر شب میام رو تختِ سنتی!! که تو حال هست میخوابم و صبح هم احساس میکنم استخونهام نیاز به روغن کاری داره بس که تختِ سفته.

مشکل اولم اینکه موقع اتاق تکونی ،خاطرات ِ منم یکبار به طور اساسی تکونده میشن! یعنی هر جایی رو که می خوام تمیزکنم ،معمولا تکه ایی از خاطرات گذشته رو هم میون وسایلم پیدا میکنم و همین باعث میشه ده ساعت اونحا بشینم و در حالی که اون وسیله یا لباس یا آلبوم عکس یا... دستم ه، غرق در اون روزها بشم.بدم میاد از این حالت!بدم میاد اما دستِ خودمم نیست! همیشه ی خدا هم بعد از این غرق شدنها دچار دپرسی میشم!

مشکل دومم هم اینکه از بس مته به خشاش میذارم و یه جاهایی که عقل جن هم نمیرسه، تمیز میکنم که تمیز کردن اتاقم به یک پروسه ی جانکاه و جانفرسا تبدیل میشه!

2)شب داشتم کیفی رو مرتب می کردم که در واقع متعلق به مامان هستش! اتفاقا بعد از اینکه وسایلش رو گردگیری و مرتب کردم و میخواستم تو کمد جا بدم ،بخاطر حجمش تو اون قسمت جا نشد. خواستم چیدمان وسایل داخلشو کمی تغیر بدم که متوجه شدم تو جیب بغلش هم انگار وسیله بوده و من متوجه نشدم... چند تا کاغذ بود و یه عطر... 2-3 تا از کاغذها شعر بودن،شعرهای عاشقانه... ولی کاغذ آخری رو که دیدم،رسما چندشم شده. گواهی بود!کپی ِگواهی سلامت ِ کسی! جدا از دیدن اون برگه داشتم دیوونه میشدم! عکسش هم رو برگه بود به همراه اثر ِ انگشتش ! دکتره هم یه طومار زیر عکس و اثر انگشت نوشته بود! اینکه در چه تاریخی و حتی در چه ساعتی معاینه شده و حتی شکل ظاهریشو هم بیشعورها قید کرده بودند! تازه نوشته شده بود که بنظر سالم میاد! یعنی کلمه "بنظر" رو دقیقا نوشته بودن و در آخر هم گفته بود:"این گواهی به درخواست اقوام نامبرده صادر شده و هیچ گونه اعتبار دیگری ندارد"!! آخه مگه چه اعتبار دیگه ایی میخواد داشته باشه؟!!!

اون برگه مال ِ 15-16 سال پیش بود.من اصلا فکر نمی کردم تو خونواده ی ما هم از این بند و بساطها باشه تا اینکه پارسال مامان تو اون هیر و ویری مراسم نامزدی و مسخره بازی های ما، یه بار گفت به توصیه یکی از دوستهاش این کارو کرده بوده و تازه راضی هم بود از کارش!(یعنی جوری می گفت که انگار همین بلا رو سر ِ من هم میخواست بیاره!!!:(((((()

مامان با اینکه اختلاف سنش با من زیاده و من یه جورایی جای نوه اش میشم، اما در کل زن ِ کاملا سنتی ایی نیست!! تو دوره جوونی ِ خودش هم خیلی روشنفکر بوده و بالاتر از هم سن و سالهاش زندگی کرده و دانشگاه رفته و کار میکرده و ....اما این کارش جدا خیلی یه جوری بوده!

خیلی چندشناکه! خیلی... هر وقت چشمم به کیف میخوره یهو اون کاغذ زیراکس ِ مزخرف با اون جملات چندشناکش جلوی چشمم میاد و حالم بد میشه! مصیبت اینکه مجبور شدم کیفو جایی بذارم که الان همش تو چشمم ه!

پ.ن: وقتی این برگه رو دیدم خودمو به یک سِت ِ کامل از فحش بستم؛ که تو همه اینها هستی اگه روزی به این حقارت تن بدی... ولی یه کمی که گذشت دیدم ما چه بدبختیم که از ترس خیلی حرفها مجبوریم هر خفتی رو تحمل کنیم. آخه بدبختی تا چه اندازه!(تازه یاد ِحرفهای هته ی قبل ِ خودمم افتادم!:( )

یادمه n سال پیش، استاد تنظیم خانواده امون!! ، که دختر خیلی دوست داشتنی بود ؛ با اینکه بارها گفت نجابت رو در چنین چیزهایی نمیدونه ؛اما اکیدا توصیه می کرد!! اگه مشکلی ندارید!، این گواهی رو بگیرید! داشتنش ضرر نداره!!

یادش بخیر عجب کلاسی بود! چقدر میخندیدیم... ولی جدا از خنده ها و شوخیها،گاهی موارد وحشتناکی رو میگفت که دل آدم ریش میشد. مثلا از مواردی که طرف خواسته...؛ اما زده بوده خودشو درب و داغون کرده بوده! فکر کن با چی ؟ با فر چه ی ریمل!! کلا موارد چندشناک و درد آوری رو از نا آگاهی مردم تعریف میکرد. (مثلا یکی دیگه از موردها، دختری بود که شوهرش اونقدر وحشی بوده که همون روز اول با علایم پا.رگی ر.حم و...آورده بودنش بیمارستان!)

پ.ن: سر ِ خودمو اونقدر شلوغ کردم که فرصت نکنم به چیزهای دیگه فکر کنم... یه هفته است که با وجود بغض های مکرر گریه نمی کنم، و این واسه من یه جوراییی فاجعه است! (البته به غیر از چند روز پیش که برای اولین بار وارد وبلاگی شدم و یه پست عاشقونه ازش خوندم و اشکهام بی اختیار سرازیر شد) . البته خدارو شکر حال و روزم بدنیست فقط سردرگمم!

+متاسفانه با محدودیتهای اعمال شده نمی شد بیشتر از این حرف های ِ دلمو بنویسم!

+دیگر نمانده چیزی از آینه تا رفتن ِ من!

دیگه نفسهای آخرشه اینجا...

بدجور فیل تـــــــ.ـــــر شــــ.ک .ن لازم شدم.کسی میتونه کمکی کنه؟البته از نوع قدرتمندش میخوام!

همیشه یکی بود و دیگری نبود!

del-e-majnoon — Sat, 12 Dec 2009 01:26:18 GMT

۱)دیروز صبح که بیدار شدم اولش دوباره حس دپرسی ِشدید داشتم ولی خوب به لطف برادر جان و پروفسور بالتازار و گیس گلابتون ِ برادرجان تا عصر اوقات خوشی رو سپری کردیم!

نزدیک به یک سال و نیمه که من تصمیم داشتم گوشیمو عوض کنم و بالاخره دیروز برای این تصمیم جامه ی عمل دوخته شد!!!

صبح قرار شد بریم شرکت پروفسور بالتازار اینها!! و به همتِ اینترنت پرسرعت اونها، اول مدلها رو ببینیم و بعد بریم سراغ خرید که خدا رو شکر اینترنتشون هم مشکل پیدا کرده بود و طفلک پسرک هر چقدر دستکاری کرد و خودشو کشت نتیجه ایی نداشت!

بعدشم خواستیم بریم گلستان ،نمایندگی سامسونگ و نوکیا که اونها هم بسته بودن و همین شد که رفتیم طرف بازار موبایل ایران! خدایی عجب جای تر و تمیزیه! آدم حال میکنه اساسی!! پارکینگ داره هلو!!!دلت میخواد کف پارکینگش دراز بکشی! نه اصلا بری و بساط پیکنیک اونجا پهن کنی! تازه موسیقی هم تو پارکینک پخش میکننن!!... یعنی هر چقدر پارکینک علاءالدین، عمله ایه؛پارکینگ این در حد جت ـ خصوصیه!!!!تازه آخر سر در کمال تعجب دیدیم پارکینگش مفته!! فکر کن! تو ایر.ان پارکینگ مفت باشه!

بعد از خرید هم قرار شد برای ناهار همه رو سر ِ پروفسور بالتازار خراب بشیم؛ بعنوان سور ِ ماشینش!

خلاصه کلی را.ی گیری و دمو.کراســـی بازی راه انداختیم و دز آخر راهی ِ ریحون شدیم که اونقد شلوغ بود منصرف شدیم .هممون از گرسنگی داشتیم پس می افتادیم و گفتیم خر تو ضرر ،بریم سوپر استار! و بخاطر اختلاف قیمت غذای فست فودی با غذای ایرونی!، از پروفسور قول ِ یه ناهار دیگه رو هم گرفتیم!

موقع ناهار کلی مسخره بازی در آوردیم و خندیدیم و کلی هم به اون اکیپ دختر و پسرایی که اونجا داشتن تولد می گرفتن حسودیمون شد.

و بعدم رفتیم کیک خریدم و رفتیم خونه ی بالتازار و با گوشی من و.ر رفتیم اما کسی چیز خاصی سر در نیاورد!

خلاصه که من الان صاحب یک عدد گوشی htc شدم! امیدواریم لیاقت استفاده از این پاکت پی سی رو داشته باشیم!!! (حالا اونجا مثه بچه ها ،بخاطر بهداد همش چشمم دنبال آی فون بود ولی...)

و باز خلاصه تر اینکه! من عاشق این گردش های جوانانه ام ولی نمی دونم چرا معمولا دیر به دیر موقعیتش جور میشه!

البته نا گفته نمونه تا رسیدم خونه بازهمون آش بود و همون کاسه...خب کم دردی که نیست!!!:دی

چه تو قصه چه حقیقت

یکی بود یکی نبوده

این جدایی های مبهم

کار دنیای حسوده

آخر حکایت عشق

نرسید کلاغ ِ خونه

شده این پایان کهنه

واسه دنیا یه بهونه...*

یادم باشه هر وقت خواستم برای کودکم قصه ایی بگم، همیشه بگم "یکی بود و آن دیگری هم بود!"...شاید اینجوری سرنوشتش متفاوت تر از سرنوشت اکثریت قریب به اتفاق! ما بشه!

*این دو سه روز بیشتر با آهنگ "یکی بود، یکی نبود"و "مرگ و زندگی" ِ رضا صادقی سپری شد که به میمنت وجود آقای مسافر عزیز این آهنگها رو یافتیم و من رسما خودمو باهاشون دار زدم!

امیدوارم هر چه زودتر شاهد لینک دانلود آهنگهای موزون در وبلاگ این دوست ِ خوب باشیم!، یعنی هر چه زودتر اتفاقهای شاد و خوشایندی براشون بیفته و از این غم و غصه رها بشن!

پ.ن: بند 1 چند روز پیش نوشته شده ولی به دلایلی دوست داشتم اینجا باشه!

شرف ِ نفس ِ من...اگه شد قفس ِ من...به سکوت تن ندادم ...

del-e-majnoon — Wed, 09 Dec 2009 15:15:18 GMT

اگه بی شرفی و کثافتی فقط در حد ِهمین کاریهایی که من کردم و در حد نوشته های این وبلاگه، کاش همه ی کثافتها و کثافت خونه های دنیا مثه من و این وبلاگ بودن! اونجوری این دنیا بهشت میشد.

اگه بی شرفی به اینکه ، میگم آدمی رو دوست داشتم و تنش رو هم؛ اما وقتی تو آغوشش بودم تلاش می کردم که رها شم؛ باز کاش همه کثافتها مثه من بودند.

کاش همه مثه من بودن. کاش همه کثافت بودن اما اهل ریا نبودن. کاش همه بی شرف بودن اما اول یه سوزن به خودش می زندند و بعد یه جوالدوز به مردم!

~~مگه شوهر دارم یا دوست پسر دیگه ایی دارم که این کارم بی شرفی و کثافت بازی باشه؟~~ مگه اصلا چی کار کردم؟؟؟! ها؟؟؟؟

غیر از اینکه پدر قلبم در اومد بس که با خودم کلنجار رفتم که اینجا ایرانــ.ــست، ایـــ.ـران!برای هیچ کس اهمیت نداره که تو بعنوان یک زن دلت میخواد لذتهای دیگری که حتی از روی هوس هم نیست ، تجربه کنه. اینکه گاهی دلت میخواد مثه مرهای بی شرفِ سرزمینت باشه! اینکه خسته ایی از این همه تا.بو، عرف و حرفهایی که انگار هیچ وقت نمیخوان از ذهنت پاک بشن.اینکه وحشتناکه حتی از خودت هم باید خجالت بکشی...اینکه باید بگذری از کسی که خوشت میاد،چون می خوای بی شرف باشی!!

اینکه به هیچ جای دنیا بر نمیخوره که فرضا ازدواج کنی و بچه هم داشته باشی اما هیچ وقت اون لذتی که باید از یک هم.آغو.شی با همسرت ببری ؛نبری...

آره کثافت شدم چون فقط چند وقته اخلاقم یه کم،فقط یه کم عوض شده. خسته شدم از بس به صلیب ِ صــ.ــدا مصلوب بودم. خسته شدم از این همه ترس و درد و فشار و باید و نباید. این درد ِ من نیست،تنها درد ِ زنهای ما هم نیست، درد یک ملـــ.ــت ه! مصـــ.ــلوب بودن به صلیب ِ صــ.ــدا درد ِ همه ی ماست.

فقط دلم میخواست یه کم جسور تر باشم. این همه از همه چیز و هم کسی خجالت نکشم! آره خسته ام از اینکه هنوز وقتی با یک مرد حرف می زنم نمی تونم بی دغدغه مثه خودش تو چشماش زل بزنم. شرمم میشه. آره من یه همچین کثافتی ام!!یه چیزی تو مایه های خوک و لجن و اینها!!!

مسخره است... مسخره است... واقعا مسخره است همیشه اولین کسایی که میخوان خفه شی غریبه نیستن، خودی ان!

کسی که این همه ادعای روشن فکریش می آید اما هنوز نمی تونه اولین اصول و حقوق انسانی رو رعایت کنه!

این یه هفته کامنتدونی رو تاییدی کرده بودم چون حدس می زدم با توجه به محتویات نوشته ها فحش و بد و بیراه دریافت خواهم کرد. اما برام جالب بود تا امروز صبح کوچکترین بی احترامی تو این 150 نفر آدمی که هر روز واسه این نوشته ها می اومدن نبود. کیف می کردم که چقدر ملت ما فرهنگ و شعورشون تغییر کرده. حداقل می تونن به عقاید همدیگه احترام بذارن...

اما امروز صبح اولین فحش و بد بیراه رو دریافت کردم! اولش که این نظر رو می خوندم،یقین داشتم تو نیستی و فکر می کردم یکی خواسته اذیت کنه.ولی وقتی رسیدم به آخرین خط در کمال ناباوری دیدیم که نه، خودتی!

من این بد و بیراه رو از کسی شنیدم که روزی عشقم بود، روزی من معشوقش بودم.تا همین امروز صبح فکر می کردم تنها آدم ِروی این کره خاکی ه که منو خوب میشناسه و تمام زیر و بم های شخصیتی و روحی ام رو می دونه... اگه صد تا فحش از غریبه و خواننده ها ی گذری می دیدم، هیچ دردی نداشت! فحش شنیدن از کسی که نمیشناسدت دردی نداره...اگر رکیک ترین فحشها رو هم می شنیدم دردی نبود...اما دردناکه... خیلی دردناکه کسی این حرفها رو بزنه که فکر می کردی بیشتر از هر کسی تو رو میشناسه،بیشتر از هر کسی خود ِ واقعی اتو میشناسه...

اگه فقط اعتراضت به در اینجا نوشتن بودن کاملا پذیرفته بود اما درد چیز دیگریست! من نیازی ندارم کسی مثه تو، رگ غیرتش برای من قلمبه بشه! که ناراحت بشه چرا مرد غیرتمندی!!!! در اطرافم نیست تا بزنه تو سرم و خفه ام کنه تا دیگه گوشه ی اتاقم، رو تختم، زانو به بغل نشینم و فکر هم نکنم!!...آخه این کارها همه کثافت بازیه!خدایی خیلی این کارها بی شرفیه!!!

نیازی نیست تو یکی برای من جانماز آب بکشی... می فهمی؟!!!

در ضمن میشه بگی این همه وقت کجا بودی؟ یا بهتره بگم کدوم گوری بودی؟؟؟ اون وقتی که این پست سینما پارادیزویی رو نوشتم چه غلطی می کردی؟ اون شبهای تابستون و مهر و آبان کجا بودی؟ بدبختی اینکه دلتنگی ها ی اون شبها در حدِ همین چند تا پستی که اینجا گذاشتم نبود...خیلی از کاغذهای خط خطی شده ی اون شبها الان گوشه ی کمدن... اون شبهایی که می ایستادم جلوی پنجره و بوسه هامو به بادمی دادم کدوم گوری بودی؟ اون همه شبی که من درد می کشیدمو و نمیخوابیدم ،شما که یک مردِ غیرتمند ایرانی هستی، سرتو راحت گذاشته بودی و خوابیده بودی ! اصلا انگار نه انگار که منی هم در زندگیت بوده. اصلا شما که اینقدر با مرام و با غیرتی ، چرا در مرامت شکستن دل آدم ها ، خورد کردن کسی، حقیر کردنشون ومثه سنگ بودن و ...و ... و... بی شرفی و کثافت بازی نیست؟

میخوای تکه های ضبط شده ی آخرین مکالمه رو برات بفرستم تا بفهمی شرف یعنی چی؟؟!

میشه بگی همین یه ماه پیش که بزرگترین آرزو و خیالم این بود که مسافر اتوبوسهای(!!!) جنوب باشم و در جاده فقط معین تو گوشم زمزمه کنه"برای دیدن تو از حادثه ها گذشته ام..." ؛تو چی کار می کردی؟! می دونی چقدر این خیالو با احتمالهای مختلف تو ذهنم مرور می کردم؟! می دونی؟!

می دونی همین پنجشنبه بعد از نوشتن پست "بره ایی که گرگش را دوست داشت"، چی کار کردم؟ بعد از یک سال و نیم دوباره تنها پستی که تو در اینجا نوشته بودی رو خوندم و دلم گرفت و چشمام خیس شد و حالم بد... با اینکه هیچ پستی را در وبلاگ دوبار تکرار نکردم ولی اون لحظه تو دلم گفتم حتما این نوشته باید یکبار دیگه پابلیش بشه...

جدا تو کجا بودی تو تموم اون شبهایی که من سلکشن آهنگهای معین و داریوش و سیاوش و ....ات را با اشک و آه گوش می کردم؟!کجا بودی؟ها؟؟؟

بس کن این حرفها رو. به اندازه ی کافی در این مدت زندگیم به گند کشیده شد. منکر لحظات و اوقات خوش این رابطه نمی شم... هیچوقت نخواهم شد... لحظات خوبمون کم نبودن ولی خواهشا تو یکی واسه من جانماز آب نکش...

خیلی وقتها که باید حرفی میزدم و اعتراضی می کردم، نکردم. پس حد ِ خودتو نگه دار.

تا جایی که حوصله داشته باشم و بتونم لینک پستها رو میدارم؛ اونهایی که مستقیم یا غیر مستقیم برای تو بوده... بلکه بخونیشون و بفهمی شرف و کثافت بازی یعنی چی...

اصلا نباش! / روزها گذشت...هفته ها گذشت و اکنون سالها نیز می گذرند! / ببار ای بارون،ببار... / به خیالم که تو دنیا... / عشق بی قاف،بی شین ،بی نقطه / بیا با من قدم بزن تو کوچه ی درد ودلهام... /

پنجره را تا انتها باز می کنم /روی سکوی کنار پنجره ،همه شب جای منه... /شب هایی که دیگر روشن نیستند... /تن طلایی من! /به خیالم که تو دنیا واسه تو عزیز ترینم... /دستی بکش به زخم من که از شفا گذشته ام...

	چهارشنبه 18 آذر1388 ساعت: 10:36	توسط:او
خاک تو سرت بی شرف... یه مرد باغیرت دور و برت نیست که بزنه تو سرت. نمی دونم چرا باید مطلع بشم و ببینم وبلاگت به یک کثافت خونه تبدیل شده است. بهت گفته بودم اینجا دیگه چیزی ننویس. گوش ندادی. اگر یک پست دیگه اینجا بنویسی هم خودت و هم اینجا را نابود میکنم. شرم بر من باد که همه جوره برات مایه گذاشتم و توی شعرهام راه پیدا کردی. پست فطرت کثافت
وب سایت پست الکترونیک			[ نظر خصوصی ]

پ.ن: نوشتن چنین چیزهایی و حتی گذاشتن کامنتنش در اینجا حماقت بزرگیه...ولی چاره ایی نیست!من عادت ندارم مثل بعضی از آدمها از خودم تعریف کنم یا قسمتهای خوب و خوش و آبرومند زندگیم رو بگم.اتفاقا کاملا برعکسم!

پ.ن: از این سطور اینطور برداشت نشه که طرفدار اینم آدم هر کاری دلش خواست بکن و بعد همه جا جار بزنه و کلی هم حس شجاعت و جسارت هم داشت باشه! ولی بی ریایی خصلت مهمیه!

در این ۴ سال دو بار از این کامنتهای فحش و بد و بیراهی دریافت کرده بودم که یکیش از طرف تو ه!!!

del-e-majnoon — Wed, 09 Dec 2009 01:16:18 GMT

کاش دکمه ی پیراهنت بودم!

*خودم هم نمیدونم حسم به بهداد واقعا چه جِنسیه؟!...اوایل فکر می کرد هیجانه ،یا هــوس... خب مطمئننا صدای محشرش و جذابیت فیزیـــ.ــکی فو ق العاده اش در روند احساساتم بی تاثیر نبوده ولی همه چیز فقط اینها نبود. یقیننا فقط اینها نبوده. بعد از هر صحبت طولانی که باهاش داشتم؛حس می کردم کاراکترش برام جذاب و جذاب تر میشه!

روزی که باهم جر و بحث میکردیم در جواب یکی از حرفهاش با کنایه گفتم:" اون روز(روزی که خونه ش بودم!) از رفتارت اصلا احساس نکردم آدمی باشی که معنویات و عشق و احساس برات مهم باشه..."

بهداد هم بدجور بهش برخورد و در جوابم گفت اصلا اینطور نیست و خیلی هم براش مهمه!!

وقتی بیشتر به علایق و خصوصیاتش فکر کردم دیدم خیلی بیراه هم نمیگه!

اون کسی ِ که به گفته ی خودش الان دیگه نماز نمی خونه اما موقع اذان هر جا باشه با خدا راز و نیاز میکنه(البته یکی از دلایل راز و نیازش در این زمانها بالا بودن سطح انرژی بود!)... قبلا هم گفته بودم که از مسلمان بودنش خیلی راضیه و برای اکثر قوانین و رسومات اسلام ؛از وضو و ذبخ و روز ه و نماز گرفته تا... فواید ذکر می کرد!! (اما نوشیدن! در حد کم و ملایم رو خیلی هم جایز می دونست!)...مثلا برام جالب بود وقتی می گفت روزه اول از هرچیزی تمرین خویشتنداریه!( همون لحظه تو دلم گفت یعنی این میدونه خویشتن داری یعنی چی!!! راستی می گفت س/ک..ص هم یه فرضیه معنویه! البته جدا من خودم ا اعتقاد دارم به این قضیه )...در کل دیدگاهش به چنین چیزهایی برام خیلی دوست داشتنی بود. چون در اکثر موارد همون جوابی رو می شنیدم که دلم می خواست.البته در بقیه صحبتهامون هم جواب دلخواسته ام رو میشنیدم و این خیلی شیرین بود. میون علایق کوچک و بزرگمون اشتراک زیاد بود.

من پختگی و مردونگی ِبیش از حدشو دوست داشتم. اینکه 13-14 سال از من بزرگتر بود، واسه من یه امتیازِ بزرگ بود!(من کلا در اکثر روابطم این اختلاف سنی زیاد رو داشتم. مثلا او ،8 سال از من بزرگتر بود و آقای چشم سبز هم نزدیک به ده سال و ...).... در کل خوشم میاد طرف اونقدر پخته باشه که من حس کنم هیچی حالیم نیست!!

به تعالیم یوگایی!! و شیوانا و شازده کوچولو و سهراب سپهری و الهی قمشه ایی و ... هم علاقه داشت! البته به همه اینها باید علاقه اش به س-ک..ص و زنها رو هم اضافه کرد که اگه این دو رقم آخر رو نداشت واقعا بی نظیر میشد... بی نظیر...کاش این دوتای آخری رو نداشت...کاش... اینجوری من خوشبخترین آدم ِ روی زمین میشدم.

اولین باری که باهاش صحبت کردم از خوشحالی داشتم دیوونه میشدم... باورم نمیشد خدا یه همچین کسی رو در مسیرم گذاشته باشه. کسی که تک تک داشته هاش از ایده آل من هم بیشتر بود،خیلی بیشتر!

یادمه بعضی جاها، اونقدر منقلب میشدم!!! ،که دستم میلرزید و نمی تونستم گوشی رو بگیرم!!!!...یادش بخیر عجب روزی بود! رسما تو آسمونها بودیم و با پرنده ها و ابرها خوش و بش می کردیم!!

خلاصه که ما! یه مقدار عذاب وجدان گرفتیم شخصیت بچه ی مردمو در اینجا خدشه دار کردم،گفتیم ادای دینی کرده باشیم...اما داغ ِ دلمون تازه شد...حیف....حیف...

در ضمن از تک تک شما دوستان هم ممنونم... از تک تکتون ...صحبتها و تلنگرهاتون واقعا کمک بود... ممنونم از نگرونی هاتون و تمام کامنتهای خصوصی و عمومی... از تموم حرفهایی که مشخص بود از سر دلسوزیه و نگرونیه....خوشحالم با لطفهاتون لمس کردم هنوز انسایت هست،دوستی هست ،عشق هست زندگی هست...(امیدوارم زحمتهاتونو هدر ندم!!:دی)

ستاره تو که دیگه حسابی سنگ تموم گذاشتی... جدا ممنونم که تنهام نذاشتی... خیلی خیلی ممنونم....

پ.ن: نمی دونم سه روز ،یه هفته، یه ماه، یه سال ،ده سال دیگه چه احساسی نسبت به این روزها و بهداد در جونم باشه....نمی دونم

پ.ن:امروز بعد از چند سال وقفه، دوباره موسیقی رو شروع کردم! اولش که از کلاس اومدم بیرون حس ِشادی ِ خوبی زیر پوستم بود ولی چند دقیقه بعدش دقیقا حس حالم بر عکس شد!

انگار شخصیتم دوقطبی شده! اخلاقم که خیلی گهی شدی!

دارم از شدت خواب می میرم... شب بخیر! یعنی صبحتون بخیر!

داره می میره دلم واسه مخمل نگات....

del-e-majnoon — Mon, 07 Dec 2009 23:39:18 GMT

بعد از تلفن شنبه و بعد از اون بحثهایی که پیش اومد و عصبانیتش؛ واقعا دلم میخواست باور کنم ؛ راست میگه دیگه! ! مگه به شخصیت اون میخوره به قول خودش خفاش شب و روز باشه!!!

و اصلا یادم بره موقع حرف زدن باهاش عین موش شده بودم و کلا هیچی نمی تونستم بگم...

آخر تلفن اون روز بعد از بحثهامون یهو یا همون لحن جدی گفت:" نبینم دیگه تلفنمو جواب ندی. بعد از هر تلفن حداکثر نیم ساعت وقت داری زنگ بزنی.این تلفن جواب ندادنت خیلی کار زشتیه،خیلی!... خب ،حالا یه بــ.ــوس بده! ...نشنیدما!" و بعد از اینکه من رسما میکروفن گوشی رو گذاشتم رو لبــ.م ؛ در جوابش یه بــ.ــوس کشدار اساسی به همراه مقداری قربون صدقه تحویل گرفتم! خدایی قلبم کلی گیگلی شد!!!بعد از تلفنم با وجود حس دودلی و ترس ،شادی و لذت ِخاصی تو جونم بود! با خودم گفتم فقط یک روز،فقط یک روز میخوام حس کنم این دوست/ پسرم و بعد همه چیز کات میشه. آدرس میلشو هم میگیرم وفردا شب بهش میل میزنم و حقیقت رو میگم...

شب نزدیک 11 ، تکست زدم و آدرس میلشو خواستم. گفتم شاید این تکست بهونه ایی بشه کمی باهاش اس ام اس بازی کنم!( البته حداکثر تعداد کلمات تکستهاش تا حالابیشتر از 3 تا نبوده و میدونم اصلا حوصله ی این بچه باز ها رو نداره)...خلاصه هی چشممون به گوشی بود اما دریغ از کوچکترین عکس العملی و صدایی که این گوشی از خودش در کنه!شب ِ تعطیل هم بود و فکرهای بد هم امون آدمو میبره... فکر اینکه احتمالا الان تو خونه مجردیشه و کسی در آغو.ششه و از این چرت و پرت ها!

حالا تا نزدیکی صبح تو تخت نشسته بودم و زانوی غم بغل کرده بودمو هدفون تو گوشم بود. و بعد دیدم حوالی 5:20 صبح یه تکست داده و فقط آدرس میلش هست و همینو بس! نه یک کلمه بیشتر و نه یک کلمه کمتر!

ظهرش وقتی ساعت 12:30 شد ، گوشی رو برداشتم که زنگ بزنم! گفتم اگه جواب نداد دیگه مشخصه اوضاع خیلی ناجوره و احتمالا این اصلا زن داره!!...زنگ زدم و جواب نداد! داشتم آتیش میگرفتما!! دیگه با عصبانیت یه اس ام اس هم دادم که این چه وضعشه،مگه نصف ِشب و روز نعطیل هم مریض داری و منو چی فرض کردی و از این اسکل بازی ها!!

50 دقیقه بعدش زنگ زد و جدا نمی دونم چی شد که با وجود عصبانیتم باز جواب دادم...تا صداش رو شنیدم انگار یکی این قلب آتیش گرفته ی ما رو گذاشت تو فریزر! با صدای گرفته و خش دار صحبت میکرد و انگار نه انگار که من زنگ زده باشم یا چنین اس ام اسی داده باشم... تازه وقتی من ازش پرسیدم،گفت که خواب بوده. البته اینبار واقعا جوری بود که من حرفهاش رو بدون شک قبول کردم. وقتی از دیشب پرسیدم ،گفت "مهمون داشتیم،یه خورده هم مشر.وب خورده بودم و حواسم به گوشی نبود. صبح وقتی میخواستم برم دستشویی تکستو دیدم!!" .البته همون اول بسم ا...که به من زنگ زده بود باز گوشیش زنگ خورد...

منم دیگه نمی خواستم خودمو کوچک کنم و بپرسم تو خونه ی خودتون مهمون داشتنی یا تو خونه ی خودت!!

کلا اون مکالمه و مکالمه ی عصر دیروزمون و حتی تا حدودی،مکالمه ی امروز ظهر حس خوبی درش بود!

دیروز ظهر خوشحال شدم وقتی ازم پرسید ناهار چی دارین؟ و منم غذاهای مورد علاقه اش رو فهمیدم!! و اینکه پرسید آشپزی می کنی یا نه؟یا چرا ناهارو تو درست نکردی؟ و منم بالاخره ساعت ناهار و شام شو پرسیدم! آخه اینجوری اون ساعتها دیگه تا حدودی می دونم مشغول چی کاریه!

می دونی؛ وقتی گفت منتظر داداش و خانومشن تا اونا بیان و دور هم ناهار بخورن، یه بار دیگه با تموم وجود به زن برادرش حسودیم شد...همون روزی هم که خونش بودم،و پی ام سی یه آهنگ از ســ.ــعید عرب پخش میکرد یهو با ذوق گفت "اینو و ... و ... و ... و ... تو عروسیم دادشم بودن!" (اون موقع اونقدر محسور خودش بودم ،مغزم هنگ بود ویادم نیست بقیه خوانده ها کی بودن!) ..."6 سال دوست بودن و بالاخره ازدواج کردن!"

اون لحظه خیلی حسودیم شد به اون دختر! خیلی...

دیروز هم وقتی گفت منتظرن تا اونها بیان با خودم گفتم چقدر خوش بحالش... (عکس ِ یکی از برادرهاشو دیدم. البته نمی دونم اون همونی ِ که ازدواج کرده یا نه! با کلاس تر از بهداد نبود ولی اونم خیلی خوشگلو جذاب بود! خیلی! و احتمالا او هم مثل بهداد دوست داشتنیه!)

تو دلم گفتم چقدر خوش بحالشه که الان دور ِ همون میزی که بهداد نشسته اونم میشینه و غذا میخوره! و چقدر اون دختر خوشبخته که یکی از اعضای این خونواده است!

دیروز ظهر، آخرین لحظات مکالمه که دیگه میخواستیم خداحافظی کنیم یه لحظه دلم خواست خودمو لوس کنم. گفتم :" دیروز گفتی اگه درد ِ جسمی هم داشتم بگم!!! من الان سرم درد میکنه،چی کار کنم؟"(می دونم خیلی ضایعم دیگه شما به روم نیارید!!)...

واییییییییییییییی!کلی ذوق مرگ شدم و دوباره دلم کلی گیگیلی شد وقتی با همون صدای ِ پر از آرامشش گفت:" دقیقا بگو کجای سرت درد میکنه؟و...." و هی می پرسید و هی می پرسید و هی می پرسید!

و آخرین لحظات یه کوچولو قربون صدقه ام رفت و گفت " واییییییییییی!دلم میخواست الان بغ.لت میکردم.حالا یه بو.س بده.... نشد که! دوباره...."

قرار شده بود عصر هم صحبت کنیم. عصر که زنگ زدم با با مامانش اینا رفته بودن هایپر مارکت.(زنگ زده بودم که اینبار ساعت دقیق کارشو بپرسم و اینکه تا حالا چند بار عاشق شده!! اینها همه چیزهایی بود که طی چند روز قبل خیلی دوست داشتم بدونم و حالا که فرصت دوباره حرف زدن فراهم شده بود،دلم میخواست جواب این سوالها رو بدونم)...دیگه نشد خیلی صحبت کنیم و گفت وقتی خونه رفت تماس می گیره!

خلاصه اینکه از عصر تا حدود 2 شب من منتظر بودم زنگ بزنه ولی هیچ خبری نبود!

امروز ظهرم که صحبت کردیم گفت عصر خونه است و هر وقت خواستم می تونم زنگ بزنم. حوالی ساعت 7 عصر بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم ،تصمیم گرفتم زنگ بزنم. استرس داشتم که اگه قبول نکنه فردا تو کافه همو ببینیم چی کارکنم!هی کلنجار می رفتم باخودم که اگه اینبار اتفاقی برات بیفته میخوای چی کار کنی؟ مخصوصا الان که اوضاع و احوال یه کم تغیر کرده و اگه اون کِیس جدی بشه، آبروم تو خونه هم کامل میره!!

زنگ زدم...همش منتظر بودم الان بوقها تموم میشه و صداشو میشنوم... اما خبری نبود...جواب نداد...جواب نداد...یهو حالم بد شد...یه بغض گنده گیر کرده تو گلوم... شب کلی گریه کردم و با خیالات خوشم خودمو دار زدم... دلم میخواست هیچ ترسی از رفتن به خونش نداشتم و یه بار دیگه می رفتم خونش و اینبار خودم براش چای توت فرنگی میاوردم... دلم میخواست اونقدر آشپز ماهری می بودم که براش قورمه سبزی درست می کردم، یه چیزی مثه قورمه سبزی ِ مامانش...و بعد اون میز ِ کوچیکو می چیدم و موقع غذا خوردن من هیچی نمی خوردمو و فقط تماشاش می کردم... و بعد همونجوری که ازم خواسته بود، موقع نوشیدن مشرو.ب همراهیش می کرد و بعد از نوشیدن هم به رسم خودش با صدای شجریان سیگار می کشیدیم...و بعدش...!

شب به این فکر می کردم اگه همه چیز طور دیگه ایی بود و اصلا من آدم دیگری بودم و او هم مردِ وفاداری بود، در اولین فرصت می رفتم از خانه و آشپزخانه چند تا گیلاس و لیوان و بشقاب و قاشق می خردیم! و بعد هم میرفتم و ملاحفه می خردیم... تموم لیوانها و گیلاسها و بشقابها و ملاحفه های خونه ی او رو هم میذاشتم دم ِ در!!

میدونم خیلی چرت و پرت گفتم! چی کار کنم این حالت مانیا ی من دوباره ظاهر شده. این چند سال اخیر فکر می کردم مانیام دیگه برطرف شده!

جالب اینکه همین چند وقته پیش که با یه دوست خیلی خیلی عزیز صحبت می کردم گفتم، حس می کنم پیر شدم و قلبم دیگه به تپش نخواهد افتاد!!! نه بزنم به تخته انگاری ....!!

اما جدا تو این یه هفته،ده روز داغون شد....هیچی نمی خورم...مامان از دست حواس پرتی هام عاجز شده... خودمم نمیفهمم دارم چی کار میکنم.... فقط رو تخت میشنم و هدفونو می چپونم تو گوشم چند تا آهنگ ِ تکراری رو مرتب گوش میدم...و هر از چند گاهی از هجوم افکار و ترسها زجه میزنم و نمک رو زخم خودم میپاشم....

ده روزه دانشگاه نرفتم...دو جلسه است کلاس خوشنویس نمی رم... این امتحان کامپیوترو هم به زور مامان دادم.... فردا امتحان دارم و یه کلمه هم نخوندم!...تازه چند روز پیش که با دوجه خان صحبت می کردم قرار شد یه جای خالی برام بازکنه و منم الان مثه خر تو گل گیر کردم که دیگه این چه کاری بود!حوصله ی هیچی رو ندارم...

پ.ن:شب که زنگ زد دیگه جوابشو ندادم. ولی این بار برخلاف این چند روز دیگه مجددا زنگ نزده.امیدوارم اینبار بتونم محکم رو تصمیمم بایستم....

پ.ن:نکنه راست گفته و واقعا این هفته بره سفر!حداقل وقتی می دونم زیر آسمون ِ همین شهر و تو همین کشوره حس بهتری دارم.حالا ما که شانس نداریم!! یهو بلند میشه میره تایلند، و اون وقت خر بیارو باقالی بار کن!!(یکی نیست بگه به تو چه؟؟! )

پ.ن:عصر داشتم در مورد تلفن شنبه امون می نوشتم. بعد یهو این بغض و دلتنگی خیلی بهم فشار آورد و کلا بیخیالش شدم. چون باید در اسرع وقت! اینها رو از توی پی سی پاکسازی کنم، اینجا تو ادامه ی مطلب میذارمش.

پ.ن:می دونی چی خیلی مسخره است؟ ...اینکه وقتی بهم زور میگه،یا حتی وقتی که عصبانیه من باز یه جوراییی لذت میبرم!!... از اینکه میبینم واقعا راست میگه و تو خونواده ی مردسالار بزرگ شده لذت میبرم!!!...(بازم میگم می دونم دیوونه شدم!!حالا دو روز دیگه که به غلط کردن افتادم میفهمم لذت چیه!!)

*عجب بارونیه.... حیف... حیف!

بزن بارون،بزن خیسم کن،آبم کن، ترم کن...

...

بزن آتش به جونم،شعله کن،خاکسترم کن...

و بره ایی که گرگش را دوست داشت!

del-e-majnoon — Thu, 03 Dec 2009 15:26:34 GMT

خسته ام از این حس و حال مزخرف، از این همه اشک، از این همه بغض...

همش لحظه به لحظه ی آنچه که گذشته رو مرور می کنم... حرفهاش ...کارهاش... حرکتهاش... ادا،اطوارش... سیگار کشیدنش که گردنش رو کمی رو به عقب می برد و بعد دود سیگار رو رها می کرد... چای ریختنش... تک تک حرفهاش....حتی ...حتی ...حتی...!!!

دلم میخواست الان تو همون خونه بودم، روی هم مبل چرم سبز ِ تک نفره می نشستم و او دوباره تو ای پری کجایی رو می خوند و دوباره وقتی می رسید به "از آن بهشت پنهان دری نمی گشایی..."در دل ِ من قند آب میشد. اینبار حتما اصرار می کردم "شد خزان گلشن آشنایی" روهم برام بخونه...

لحظه ی اولی که وارد خونه شدم، تو ذهنم اومد که تا حالا چند نفر با اون تو این خونه بودن؟!...و همین فکر حالمو بد کرد. ولی بعد حس کردم چقدر این خونه دوست داشنیه! غیر از اتاق خوابش ، همه جا ش زیبا بود. ستِ یشمی مبلش، فرش اسپرت سبزش که زمینه اش کاملا ساده بود و فقط بعضی قسمتهای حاشیه اش گلهای زرد و کرم داشت. پرده اش که انگار گلهای لاله روش تکه دوزی شده بود. ست تلوزون و سایل صوتی اش که حتی یک دونه گرد ِ خاک هم روش نبود....جای سی دای ش، که فیلم های اوریجینال و سی دی ها، با حوصله و نظم تمام درش چیده شده بود... بوفه و کمدی که گذاشته بود ... وسایل آشپزخونه اش.. چای ساز سیز رنگش... اون دوتا بشقابی که تو جا ظرفی بودن و گلهای زرد و سبز دورشون بود و من فکر می کردم اون زنی که تو این بشقاب غذا خورده چه شکلی بوده؟! آدم حسابی بوده یا زنِ خ. یاب.ونی...

ولی اتاق خوابشو دوست نداشتم... بدم میود ازش... از اون تخت دونفره حالم بهم میخورد... از اون فکرهایی که تو سرم می چرخید حالم بهم میخورد... میز آرایشش رو دوست نداشتم... خیلی سعی می کردم فکر بد نکنم، ولی نمی فهمیدم واسه چی یکی از صندلی های آشپزخونه باید دقیقا ،جلوی قسمت پایین تخت گذاشته شده باشه!!!...رو تختی اش بد شکل بود ولی خیلی مرتب رو تخت کشیده شده بود. واقعا برام باور پذیر نبود یه مرد بتونه رو تختی رو اونقدر تر و تمیر و مرتب بکشه!

حتی لحظه ی آخر هم که منتظر بودم بیاد بیرون، اول فنجونها رو جمع کرد و شست، جلوی ظرفشویی رو با ابر خشک کرد، میز عسلی رو سر ِ جاش گذاشت و بعد اومد!!

اون روز هی دلم میخواست بپرسم "وسایل خونه سلیقه ی خودته؟!"

حتی وقتی رفت از خونه ی خودشون مدارکو بیاره، کیفهایی مدارکش واقعا خوشگل بودن، من مونده بودم این مرد این همه سلیقه رو از کجا آورده!

نه، اصلا کاش الان ،همین لحظه،رو همون کاتاپه نشسته بودم و به او اعتماد داشتم و او هم آدم صاف و صادقی بود و همونجور مثه اون روز، اما بدور از ترس و استرس سرمو میذاشتم رو شونه اش و مست میشدم از بوی عطر و سیگار و آرامشش و او همونجور آروم لبهاش رو می ذاشت رو گوشم و همونجور آروم با صدای سحر انگیزش مثه اون روز میگفت:"دوستت دارم"...ولی اینبار از ته دلش ،نه الکی...

خدا می دونه از اون روزی که من پامو از اون خونه بیرون گذاشتم، چند نفر دیگه پاشونو تو اون خونه گذاشتن...فقط خدا می دونه... چه بسا در همین لحظه هم مشغول خوش گذرونیه!!

این دو روز تموم حرفهای اون روزش و تموم حرکاتش رو مرور کردم. برای خودمم عجیب بود چرا مثلا وقتی خیلی جدی گفت "من مرد سالارم..."، خیلی ناراحت نشدم، تازه یه جورایی از ابهت مردانه اش خوشم اومد!!! یا حتی وقتی در مورد خر.داد ماه صحبت می کرد و با لحن جدی و خشن گفت :"زنگ زدم به برادرهام گفتم، اگه پاتون از خونه بیرون بذارید، بیام ایران قلم پاتونو میشکنم!!کسی حق نداره بره بیرون!"

یا گاهی فکر میکنم چرا خیلی جاها سکوت کردمو هیچی نگفتم.خیلی جاها که یه جورایی داشت بهم توهین میشد!

همون اول که اومدیم داخل ِخونه و من هی اصرار می کردم بریم بیرون،می گفت:" من دیگه پسر 24-25 ساله نیستم که، وقتهایی که بیمارستانم بیا ماشین ببر، هر جا دلت میخواد برو تنهایی بگرد!!"

همش میگم خوش بحال افرادی که او واقعا دوستشون داشته،زنهایی که غیر از تنشون ،قلبشون رو هم دوست داشته... حتما آدمهای خوشبختی بودند ! یکیشون حتما همون خانم پ بوده ! وقتی ازش پرسیدم پ کی بود که منو اون روز باهاش اشتباه گرفتی؟با حالت غمگین گفت:"یکی بود که خیلی دوستش داشتم"

اون روز وقتی میگم "تو که هنوز منو نمیشناسی.تو فقط تن ِ منو دوست داری. تو چیزی رو از من میخوای که هر زن ِ دیگه ایی می تونه بهت بده...."...میگه:" تو خیلی آرومی،آرامش داری، خیلی cool ایی ، یه آرامش خاصی بهم میدی، یه حس خوب..."!!!

کاش به جای تن م، قلبم رو می خواست... کاش...تا می دید چیزی رو می تونم بهش هدیه کنم که شاید هیچ زنِ دیگه ایی نتونه ...

یه عالم سوال تو ذهنم بود که می خواستم اون روز ازش بپرسم ولی نمی دونم چرا تا دیدمش همش یادم رفت! کاش بیشتر ازش می دونستم!کاش...!

کاش یه آدم معمولی بود... کاش هیچی نداشت ولی سالم و صادق بود... کاش فقط مال ِ من بود!...کاش...

*آخر ین لحظه که می خواستم پیاده شم، خم شد و گفت:”I swear GOD، اصلا به روح ِ باباهامون که برامون خیلی عزیزن...."

اون لحظه دلم یه جوری براش سوخت! اصلا من الان دلم تنگ شده مثه اون روز ،حین رانندگی دستمو محکم بگیره و ببوسه و منم ناخودآگاه با وجود اون بلایی که داشت سرم میاورد!،باز دستشو محکم با تموم نیرویی که تو بدنم فشار بدم... می دونم دیوونه شدم...می دونم...

*کلافه ام از این بغض...از زمزمه ی "تو ای پری کجایی..."

*لا مصب حتی فی س بوکش هم پر از عکس دخترهای خوشگل و جوونه!

وقتی کسی عقلش را از دست می دهد

del-e-majnoon — Wed, 02 Dec 2009 09:46:18 GMT

کاش صبح کانکت میشدم و کامنتهاتون رو میخوندم...البته واقعا نمی دونم خوندشون تاثیری روم میذاشتن یا نه؟!

.صبح که زنگ زدم طبق معمول جواب نداد. دیبشبم دو بار تماس گرفتم که مشغول بود. نمی دونم واقعا این دوسه روزه چه بلایی سر ِ مغز ِ من اومده بوده. امروز روز عجیب بودی. فقط امیدوارم خدا حافظم بوده باشه.حقمه....خر شده بودم...

البته اتفاق امروز یه جورایی تقصیر مامان هم شد! اگه گذاشته بود دیروز ببینمش مطمئننا اتفاقهای امروز هم نمی افتاد.چون دیروز فقط قرار بود کافه قرار بذاریم... البته منم مثه احمقها با رفتارهای سردِ دیروز و امروز صبح این آقاهه هول شدم و امروز ترسیدم نکنه از دستش بدم!!!خرررررررررررررررررررررم...خرررررررررررر!

به هر حال شانس ِ من سر ظهر هم بارون گرفته بودم و منم گفتم دیگه خودمو نشکنم و نگم بریم داخل پارک قدم بزنیم! تا تو ماشین نشستم و دست دادم ،گفت:"چقدر دستت یخه!! " و به این بهانه دیگه دستمو گرفت. یه حس آرامشی وجودمو گرفت که خیلی دلچسب بود. یه نگاهی به سر تا پام انداخت و گفت:"بزنم به تخته چقدر خوشگل تر از اون روز شدی،چقدر شیک،چقدر سِت!! من عاشق خانوم های شیک پوشم!!!"...

حالا من همش منتظر بودم میره جلوی رستورانی،کافه ایی چیزی. یه خونه تو * هم نشون داد که این خونه ی ماست! منم خیالم راحت شد که دیگه منو خونش نمیبره! نمی دونم چرا یک درصد هم احتمال نمیدادم داره میره سمت خودش...خوبه من ِ خنگ آدرس اون خونه ایی که دیروز بهم گفته بود رو هم می دونستم ولی اونقدر گرم حرف زدن و دادن اطلاعات بودم!! که حواسم به اطراف نبود! یهو دیدم همون نزدیک خونه ی خودشون پیچید تو کوچه پس کوچه! باز منم مثه خنگها منتظر بودم جلوی کافه نگه داره! به خدا بچه ی 6 ساله از من بیشتر میفهمه!!! نمی دونم واقعا این چند روزه چه بلایی سر ِ مخم اومده!

یهو دیدم جلوی خون مجردیه خودش نگه داشته! حالا هی از من اصرار که من نمیام و بریم توی کافه ایی ، رستورانی،چیزی بشینم! پسره ی پررو هی میگفت "این اطراف آشنا زیاد می بینیم. درست نیست هنوز که معلوم نیست رابطه چطور میشه،منو با تو ببینن!!!"... میگم میریم یه جای دیگه! اونجا که قرار نیست آشنا بیینی؟! میگه "لباسهام کژواله! نمی تونم اینجوری برم!!"....به هر حال من خودمو کشتم و قبول نکرد. میگفت من میخوام برم دستشویی بیا 5 دقیقه جلوی در وایستا! تو پارکینگ وایستادم،میگه :"بده اینجوری،سرایدار تو حیاته، میبننت! میگن آقای دکتر دختر آورده خونه! بیا جلوی در وایستا!"... به هر حال به هر زور و کلکی بود منو برد تو خونه.واقعا نمیخواستم برم...تموم تلاشمو کردم و ولکن نبود.تا تو خونه وارد شدم،از ترسم هی این ور اون ورو نگاه کردم ببینم نکنه کسی دیگه ایی هم تو خونه باشه! تا رفت دستشویی ، در ورودی رو نگاه کردم ببینم قفل نشده باشه! حالا تو اون مدتم همش تلاش میکردم آدرس سوئیت اش رو برای خواهرم اس ام اس کنم تا اگه بلایی سرم اومد،بدونن کجام!ولی چون گوشیم رو با گوشی مامان عوض کرده بود، و خیلی هم هول بودم، در آخرین لحظات اشتباه می زدم و نمی رفت!! بالاخره آقا بعد از کلی زمان اومد (وقتی صدای قر قره کردنشو شنیدم، گفتم،یا علی!!!مگه این میخواد چی کار کنه!!)و هر چی اصرار کردم بریم بیرون، یه قیافه ی حق به جانب گرفت که چرا موقعیت منو درک نمیکنی و از این چرندیات! حالا باز من ولکن نبودم که آخرش گفت" "من تو خونواده ی مرد سالار بزرگ شدم،آدم مرد سالاریم و ..."!!!

بعد پرسید:" چی میخوری؟ کافی؟ چای توت فرنگی؟ چای؟ و د .کا؟و... و ....همه جور نو شیدنی دارم!!"

حالا وقتی میخواست چای بیاره،من هی از دیوار ِ آینه ایه روبه رو نگاه می کردم ببینم چیزی تو چای نریزه! وقتی هم آورد نمیخواستم بخورم که هی گفت:" نترس سم توش نریختم!!"... ولی یکی دو قلپ هم که خوردم اونقدر به خودم تلقین کردم حس کردم دارم منگ میشم!! تا حالا اینجوری نشده بودم!! یه لحظه از ترس کم مونده بود بیمرم، گفتم الان ِ که بیهوش میشم! !! کم کم شروع کردیم به حرف زدن... با اینکه من اول از اون سوال می پرسیدم در کمال تعجب میدیدم چه نقاط مشترک جالبی با هم داریم!! از رابطه اش با دین و خدا پرسیدم که دقیقا همون جوابی رو داد که من دوست داشتم بشنوم! اینکه حق الناس براش مهمتر از هر چیزیه و اینکه ....

چند آیه از قرآن مثال زد و خب فهمیدم که اهل ِ حقه! وکلی خاطرات خنده دار و جالب از سبیلش( که بخاطر تعصبش به فرقه اشون گذاشته بود) و از دوران دانشجوییش گفت. بعد کلی در مورد ایر.ان حرف زدیم. اونقدر صحبتهاش قشنگ بود و حرفهاش جالب بود که من یه جاهایی داشتم خر کیف میشدم! میگفتم تا برگشتم خونه میام برای شماها هم میگم!!!

من رسیدم رو به آخر،تو بیا شروع من باش...

del-e-majnoon — Mon, 30 Nov 2009 16:06:18 GMT

حالم خب نیست...دیروز این موقع رو ابرها بودم و الان دارم زاز زاز گریه می کنم...دارم به کسی دلبسته میشم که نمی دونم کیه....نمی دونم کیه....نمی دونم یه جراح خوشگذرون....یه کلاهبرداره... یه آدم عوضیه...یه مرد زن ِدار ِهوس بازه ...یه آدم روانیه یا...

حالم بده. مامان نذاشت سر قرار ِ امروز برم. .وفتی زنگ زدم بهش بگم جواب نداد .با اینکه امروز با مامان دوبار دعوا کرده بودم و قبل از اینکه باهاش تماس بگیرم کلی گریه کرده بودم و دلم حسابی گرفته بود ؛وقتی شماره اش رو گرفتم ، یهو یه حس شادیه فوقالعاده اومد تو جونم. خوشحال شدم الان صدای فوق العاده دلنشینش رو میشنوم....ولی جواب نداد! نمی دونم چی شد که یهو لبخند رو صورت ماسید و زدم زیر گریه...

20 -25 دقیقه بعدش زنگ زد که من فلان جا منتظرتم. چرا نمیای!... هر چی هم من می گفتم زنگ زدم بگم نمی تونم بیام ولی جواب ندادی؛اصلا به روی خودش نمیاره چرا جواب نداده!!! فقط می گفت من کلی کار داشتم،بخاطر این قراره کنسلشون کردم...آخرش با لحن خیلی سرد گفت:" کلا میخوای منو ببینی یا نه؟!"

حالا اول قرار مون ساعت 2 بود. 1:30 زنگ زده که من مریضهام زیاده نمی تونم بیام! عصر قرار بزاریم...

تازه صبح هم که میخواست قرار بذاریم اولش در کمال آرامش میگه: قرار مون خ یابون ....واحد*! حالا من همش منتظر بودم اسم کافه رو بگم،بعد میبینم آقا در کمال آرامش داره آدرس میده. تازه وقتی من میگم ،نه؛میگه :خب من میام خونتون!

دیروز ساعت 7 که زنگ زده بود،کوتاه حرف زد و گفت شب از خونه باهات تماس می گیرم. از ساعت 9 شب مننظر بود که الان زنگ میزنه. ساعت 11 که شد گوشی رو سایلنت کردم و خودمم کنار ِ گوشیم نشستم و دو باره کتاب "موزه ی اشیا گمشده " رو گرفتم دستم ...خلاصه دقیق دو ساعت من کنار گوشیم نشستم که نکنه الان زنگ بزنه.... بالاخره آقا ساعت 1 شب زنگ زد! منم که دیگه نمی تونستم صحبت کنم. تازه وقتی اس ام اس میدم "چه عجب برگشتی!" در کمال پر رویی فقط میگه "آره برگشتم"!

خیلی آدم ِ ریلکسیه. خیلی خوشگذرونه. از اونهایی که انگار س - ک .ص اولویت اول زندگیشونه.

وقتی از روابط اخیرش در این 4 ماهی که برگشته ایران میگفت(راست یا دروغش رو فقط خدا می دونه) خیلی راحت گفت: یکیشون شوهر داشت و منم نمی دونستم . حتی باهم خوابــــ.ــدیم!!(فکر کن! اولین بار بود من داشتم باهاش صحبت می کردم!) و نزدیک صبح که می خواستم برگردم تازه فهمیدم ازدواج کرده و شوهرش خارج هستش و ....

حالا بعد از اینکه منو با سوالهاش بمبارون کرد و تموم جیک و پوک خودمو و خونواده ام رو در آورد و آمار تموم بوی فرندها و سن سالشون رو گرفته، میگه:"یه سوال خیلی PRIVATE دارم .البته جنبه پزشکی داره!"

پسره ی پرو خجالت نمیکشه!!

ولی با تموم اینها، من ِخرِ دارم دیوونه اش میشم. به خدا اگه شما هم مدل صحبت کردن و صداش رو میشنیدید به من حق میدادید!جدی انگار مهره ی مار داره. تا حالا صدایی به این زیبایی نشنیده بودم. لا مصب حتی صداش هم س _ک.صیه!

الان همش به این فکر کنم الان که من نرفتم سر قرار، با کی داره خوش میگذرونه؟!!!!!!!

دیروز عصر میگه "اهل DRINK هستی؟ دوست دارم همه چیبمون با هم باشه!" ... وقتی برخلاف میلم گفتم :نه..میگه : "یعنی تو میخوای من DRINK ام با زنهای دیگه باشه؟!نه، من دوست دارم همراهیم کنی! و ..."

خداییش خیلی پر روئه! دیشبم هم همش نگرون بودم الان داره چی کار میکنم... اونقدر این فکر بهم فشار آورد که آخرش یه دل سیر گریه کردم...

کاش این آدم فقط یکی از همکلاسهای من بود...کاش یه جای این هم زرق و برق شغلی و تحصیلی و مالی که معلوم نیست راسته یا دروغ، فقط یه آدم معمولی و صاف و صادق بود....تموم زندگیم رو به پاش میریختم... تمومشو... خدای من...

دعام کنید...دعام کنید...دعام کنید...بدجور نیاز دارم....

*نمی دونم چرا اینقدر بچه شدم...نمی دونم چرا کلا عقلم ذایل شد!!...شدم عینهو دخترهای ۱۴-۱۵ ساله!...البته دخترهای ۱۴-۱۵ ساله ی زمان خودمون و نه ۱۴-۱۵ ساله های امروزی که از مامان بزرگ خدا بیامرز منم بیشتر می دونن!

خسته ام از تلخی شب...تو طلوع زندگیم باش!

بعدا نوشت!:الان رفتم صفحه ی فیس بوکش رو پیدا کردم و تو لیست دوستاش اون دختری که می گفت دوستش داشته و شبیه منه رو هم پیدا کردم!دختره خیلی خوشگل تر از منه!...آخیش!پس این آقاهه خیلی هم خیالی نیست!

Heal the world

del-e-majnoon — Sat, 21 Nov 2009 00:08:18 GMT

چقد هوا سرد شده! چرا امسال ننه سرما اینقد زود اومده!

از کلاس که بیرون اومدم از شدت سرما مثه معتادها خودمو جمع کرده بودموو دست به سینه راه می رفتم.(البته کلا " مدل عملی!" راه رفتن یه جورایی عادتمه! ). لباسم خیلی کم نبودا! ولی واقعا تموم بدنم داشت می لرزید.دیگه بدنم اونقدر ضعیف شده که با یه باد سرد به تیلک تیلک می افته!

تو اون وقت شب و تو اون شلوغی هم که دیگه تاکسی گیرنمی اومد. چون یه قسمت از مسیرم تو بزرگراهه،جرات نمی کردم شخصی هم سوار شم. مخصوصا که چند روز پیش تو روزنامه خوندم به یه زن بدبخت تو یک روز 6 بار توسط 3 گروه مختلف تـــ.جاوز شده. واقعا که چقدر امنیــ.ـت داریم! به برادرجان هم که زنگ زدم تو ترافیک گیر کرده بود.خلاصه رفتم تو ایستگاه اتوبوس نشستم و نزدیک یک ساعت با حالت ویبره! ول معطل بودیم!! ولی دریغ از یه اتوبوس! آخرش هم برادرجان به دادمون رسی...

میون ِلرزیدنهام همش به اون مردی فکر میکردم که روی پل عابر پیاده میخوابه. حالا امشب که هواسرد تر شده بیشتر به اون مرد فکر میکنم... با اینکه عاشق سرما و برف و بارونم ولی همیشه در اوج لذت ،فکر آدمهایی که الان هیچ سرپناهی ندارن آدمو خیلی آزار میده...میدونم اگه هر کسی در حد و اندازه ی خودش قدمهای کوچکی بر می داشت،وضع خیلی بهتر میشد... حداقل ساده ترین کاری که میشه برای این مرد انجام داد اینکه چند تا پتو براش ببرم!....کاش میتونستم بر این اخلاق مزخرفم که نمیذاره خودم این کارو انجام بدم و کسی باید همراهیم کنه ،غلبه کنم!

پ.ن:واقعا دوست دارم در یک کار خیریه شرکت کنم. قبلنها روانشناسم میگفت هر هفته میره به آسایشگاه ها سر میزنه و اصرار میکرد منم همراهیش کنم.میگفت خیلی ها هستن که دوست دارن فقط یکی پای حرفهاشون بشینه و به صحبتهاشون گوش بده.....کاش الان میشد همراهیش کنم. حیف!

پ.ن: چقدر این دور هم جمع شدنهای کوچک خونوادگی رو دوست دارم. همینکه همه ی اعضای خونه دور هم بنشینند و چیزی بخورن و حرف بزنن. چند سالی بود که این دور هم نشستنها تو خونه ی ما خیلی کم شده بود.ولی این روزها گاهی دور هم میشینیم.مثه امروز عصر که دور هم نشستیم و انار خوردیم....

پ.ن: خیلی دوست دارم فیلم “THIS IS IT”رو ببینم.دلم برای مایکل تنگ شده!

واقعا کاش میشد التیامی بود بر دردهای این کره ی خاکی...

اینم سایت موسسه ی خیریهHeal the world...و اینم متن ترانه ی این آهنگ.